Een liefde in Rome

Interview met Mark LamprellInterview

Van Mark Lamprell is in oktober dit jaar in Nederland een eerste boek verschenen: Een liefde in Rome. Het boek dompelt je onder in de sfeer van Rome en heeft warme, grappige en ontroerende verhalen. Ik heb er dan ook van genoten.
Vanwege het verschijnen van zijn boek mocht ik samen met Jeroen (mijn man en blogfotograaf) naar A.W. Bruna in Amsterdam om Mark Lamprell te interviewen. Van de uitgeverij was Annabel aanwezig bij het interview.

JMF-20161020_0027Mark Lamprell werkt als screenwriter en filmdirector in de televisie- en filmwereld en schreef onder andere Babe: Pig in the City. Een liefde in Rome is zijn tweede roman en verschijnt in meer dan tien landen. Als Australische scenarioschrijver en filmmaker heeft hij al meerdere Australische & Amerikaanse awards op zijn naam staan. Zijn films Goddess (2013) en My Mother Frank (2000) vielen meerdere malen in de prijzen. In november 2016 komt zijn nieuwe film uit in o.a. Australië, Nieuw-Zeeland, Zuid-Afrika en het Verenigd Koninkrijk: A few less men.

JMF-20161020_0003Voor het interview ging ik op zoek naar extra achtergrondinformatie over de auteur en kon eigenlijk maar heel weinig vinden. In het interview heb ik gevraagd of dit een bewuste keuze van Mark was. Hierop antwoorde hij bevestigend. Hij probeert om geen high profile op social media te creëren. Bij zijn werk in de filmwereld – met veel publiciteit, aandacht en rode loper feesten – kun je volgens hem maar het beste gewoon blijven. Zo raak je jezelf niet kwijt en kun je ook het beste serieus en goed je werk blijven doen.
Voor zijn boek maakt hij een uitzondering en treedt hij meer naar voren. Het boek is alleen zijn werk en geen samenwerking met een heel team zoals bij een film. Daarom voelt hij zich meer verplicht om wat meer in de schijnwerpers te stappen.

Om hem wat meer te leren kennen mocht ik (naast vragen over het boek) ook een aantal korte persoonlijke vragen stellen. De vragen waren inderdaad kort maar de antwoorden uitgebreid en regelmatig stelde Mark Lamprell zelf ook vragen. Hij is een gezellige, geanimeerde spreker die ook veel belangstelling voor andere mensen heeft, dus we zijn in het gesprek regelmatig uitgebreid op een onderwerp ingegaan en zelfs regelmatig afgedwaald van het onderwerp. Het was dan wat mij betreft een ontzettend informatief maar vooral ook leuk interview.

Korte vragen aan Mark Lamprell

  • Wat is je favoriete boek ooit? Anna Karenina van Tolstoj. Deze auteur schreef de perfecte roman die nog steeds staat als een rots.
  • Koffie of thee? Eigenlijk beide maar als ik toch moet kiezen dan koffie. Australië heeft een echte koffie cultuur, die al ontstond voordat daar sprake van was in Europa.
  • Kat of hond? Beide leuk maar de hond wint.
  • E-reader of papieren boek? Absoluut het papieren boek; een boek echt vasthouden heeft iets magisch zeker wanneer het een mooie cover heeft.
  • Star Wars of Star Trek? Met een kleine voorsprong Star Wars. Dit is omdat hij als screenwriter veel geleerd heeft van hoe, en in welke stappen, het verhaal van de held in de films opgebouwd is. Hij noemde het “a good lesson in storytelling“.
  • Favoriete film? Lastig. Er zijn zoveel mooie films, een recente film die ik erg goed vond was de laatste Mad Max film “Fury Road”.
  • Wat is naast Rome een ander stad waarvan je diep onder de indruk ben geraakt? Amsterdam, antwoordde hij zonder ook maar een moment te aarzelen. Amsterdam heeft iets magicals, het is natuurlijk nieuwer dan Rome maar heeft een rijke historie, met name hoe deze ontstaan is als een handelsstad. Ook de grachten in Amsterdam werden genoemd, net als de “To the point” mentaliteit van de mensen in Amsterdam. Mark Lamprell vindt Amsterdam echt ongelofelijk mooi.
  • Welke auteur zou je ooit graag ontmoeten? Tolstoj en Jane Austen…
  • Lees je veel? Ja lezen is een geweldige manier om uit je wereld te stappen en ergens anders naar toe te gaan. Het is ook een goede vorm van ontspanning en ik lees vaak voor het slapen.

JMF-20161020_0010Hoe zou je het vinden als dit boek verfilmd werd? En zou je dan zelf het script willen schrijven? Heb je al acteurs / actrices in gedachte voor de rollen van je personages?
Ik zou het geweldig vinden als er van mijn boek een film gemaakt zou worden. Er zijn al wat voorzichtige gesprekken geweest maar meer nog niet. Ik ben heel benieuwd wat een andere screenwriter met mijn verhaal zou doen. Dit zou ik makkelijk uit handen kunnen geven en het is ook niet praktisch om te veel aan je boek gehecht te zijn. Dat kan beperkend werken. Bovendien is het schrijven van een script heel veel werk en ik zie het niet zitten om weer aan het verhaal te gaan schrijven. Wat ik wel zou willen doen is de film regisseren.
Voor de rollen heb ik voor een aantal personages wel mijn voorkeuren
Gina – Sophia Loren
Lizzie – Maggie Smith
Constance – Judy Dench

Ben je tijdens het schrijven wel eens verrast door één van je personages? En heb je favoriete personages?
Ja, Alec heeft me verrast aan het einde van het boek toen hij zich realiseerde dat hij zelf verantwoordelijk is voor het stuurse gedrag van Meg.
De twee oude dames Lizzie en Constance noemt hij “So in life, they haven’t surrendered and never will“. Ze zijn erg inspirerend, vindt hij. Ook August noemt hij, omdat deze jonge man valt voor een vrouw die absoluut buiten zijn bereik ligt maar dit houdt hem niet tegen. August is niet bang voor de toekomst maar weet de mooie momenten vast te pakken en in het moment te leven.

Hoe zit je schrijfroutine er uit? Waar schrijf je? Moet je veel herschrijven? Bedenk je alles van te voren?
In principe kan ik overal schrijven en geluiden storen me niet. Ik schrijf heel gedisciplineerd. Iedere dag moet ik een aantal pagina’s geschreven hebben. Soms ben ik in een aantal uur klaar en een andere keer kost het me een hele dag. Die discipline komt door mijn ervaring als scenarioschrijver. Als ik aan een film werk is er tijdsdruk en moet er iedere dag geproduceerd worden.
Ik plan veel en weet grotendeels wat ik wil gaan schrijven. Daardoor hoef ik weinig te veranderen.
Wanneer ik ga beginnen pak ik grote rollen papier waarmee ik de muren volhang zodat ik overal kan schrijven (ook dit komt vanuit mijn werk als scenarioschrijver) en ga op meerdere plekken allerlei zaken noteren. Zoals namen, welk verhaal hoort bij welke naam, waar ze elkaar tegen komen en uiteindelijk heb ik een kamer vol met karakters waarmee ik het uitgedachte verhaal mee kan vertellen.

JMF-20161020_0014Werk je al aan een nieuw boek?
Ja maar daar kan ik nog niets over zeggen, het is nog echt in ontwikkeling.
Heel vaag kan ik me voorstellen dat ik ook ooit eens een boek over Amsterdam zou kunnen schrijven. Maar voor de hoofdpersonen zou ik geen Nederlanders nemen. Daarvoor ken ik de Nederlandse cultuur niet goed genoeg. Maar een verhaal dat zich in Amsterdam afspeelt kan ik me wel voorstellen.

In het boek speelt het Rome van nu en de geschiedenis een grote rol zonder dar het boek op een saaie reisgids gaat lijken. Er zijn drie liefdesverhalen, ieder in een andere levensfase, waarin zowel humor en diepgang zit. En dan is er nog een rode lijn over een Italiaanse tegel.
Toch is alles in balans en is ook de leeservaring erg prettig. Erg knap vind ik. Kun je misschien uitleggen hoe je dat voor elkaar gekregen hebt?
Ik wilde graag een boek dat over liefde ging en toch ook diepte had, en de liefde in alle fases van het leven moest een rol krijgen. Mijn eerste idee was een stel in verschillende levensfases. Dat heb ik nu symbolisch gedaan in drie stellen in verschillende generaties. Dat maakt het verhaal vlotter. Humor en tragedie zie ik als twee kanten van dezelfde munt. Als het goed gedaan wordt in een boek zijn ze absoluut met elkaar verbonden. Dat heb ik dan ook getracht in mijn boek te bereiken.
Om alles in balans en evenwicht te brengen ziet Mark Lamprell het schrijven als “A big music composition where you allow all the elements to have a part“. Een verhaal vertellen is voor hem net zo iets als componeren.

In de loop van het gesprek is het tot stand komen van het boek meerdere keren ter sprake gekomen. Ik schets hier een korte samenvatting.
Mark Lamprell werd, toen hij voor de eerste keer (vanwege zijn werk) naar Rome ging, totaal verliefd op de stad. Hij zegt hierover “I fell in love with this crazy place and thought: How can I capture this?”. Een liefde in Rome is in vier maanden tijd in Rome zelf geschreven. In het boek zegt hij als inleiding hierover:

JMF-20161020_0023Dit boek is en plein air geschreven, voornamelijk rondom de monumenten, straten en piazza’s van Rome. Het verhaal speelt zich af op een stuk of dertig locaties. Sommige details zoals de namen en het interieur van bepaalde hotels zijn gefingeerd, maar verder is alles echt.
Het verhaal was oorspronkelijk bedoelt als filmscript en er werd na het schrijven niets meer mee gedaan. Het lag jaren in een la stof te verzamelen totdat Mark Lamprell zijn eerste boek uitgegeven had en het idee kreeg om er een roman van te maken.
Zijn agent was direct enthousiast toen zij het manuscript las en nu wordt het boek in meer dan 10 landen uitgegeven. Waarbij tot groot vermaak van Mark Lamprell niet alleen de cover vaak verschilt maar ook de titel. In Frankrijk wordt in de titel het woord Rome niet eens genoemd omdat dat minder goed zou verkopen.
JMF-20161020_0025Met kritiek op zijn boek kan hij wel goed omgaan omdat hij al veel gewend is uit de filmwereld. Toch is er een verschil want als er iets over zijn boek gezegd wordt gaat het over hem als auteur en niet over een heel team. Daarentegen zijn positieve beoordelingen ook helemaal voor hem. De kunst is volgens hem om er niet te veel bij stil te staan wat er geschreven wordt. Want dan zou je kunnen verdwalen in alle opmerkingen of het zou zijn werk zelfs kunnen beïnvloeden.

Heel veel dank aan Mark Lamprell en AW Bruna Uitgevers voor dit geweldig leuke interview.

5 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code

CommentLuv badge