9789044350746

Recensie: De nieuwe erfgenaam – Sophie Hannah3,5 sterren, Recensie

Voor de tweede keer heeft Sophie Hannah de wereldberoemde detective Hercule Poirot met succes laten herleven. En kunnen de lezers in De nieuwe erfgenaam opnieuw genieten van de superieure kleine grijze cellen van Poirot en meedenken en puzzelen bij het oplossen van een vreemde moord.

Leesplezier, terug in de tijd en aangenaam gepuzzel in een nieuw moordonderzoek van Poirot.

De nieuwe erfgenaam speelt zich af in 1929, op het landgoed Lilieoek in het zuiden van Ierland. De beroemde schrijfster Athelinda Playford heeft haar zoon en dochter samen met hun partners uitgenodigd om te komen logeren op haar landgoed. Tot hun verbazing heeft ze nog een aantal gasten uitgenodigd waaronder advocaten, iemand van Scotland yard (Cathpool, bekend uit de monogram moorden) en een detective (de bekende speurder Poirot). Waarom er naast de familie nog meer mensen uitgenodigd zijn begrijpt niemand, maar Poirot vermoedt al snel dat mevrouw Playford een bedoeling heeft met haar gasten.
Tijdens het eten doet ze een schokkende mededeling: Niet haar kinderen, maar haar assistent Joseph zal alles erven na haar dood.
Vrij snel hierna wordt er een moord gepleegd. Poirot en Catchpool staan voor de moeilijke taak om dit op te lossen. Aanwijzingen lijken elkaar tegen te spreken, meerdere mensen hebben een motief en de plaatselijke politie werkt ook niet echt mee.

Het boek heeft alles in huis om heerlijk te genieten van een Poiroit mysterie. Er is een oud landhuis met een ingewikkelde indeling, vandaar ook een kaart vóór in het boek. De gastvrouw is onconventioneel, levendig en eigenzinnig. Haar kinderen zijn apart, snobistisch en egoïstisch.
Als lezer ga je terug in tijd naar een periode met standsverschil, waar de dames jurken met lovertjes dragen en de heren hoeden. En ook de butler, kokkin en het dienstmeisje ontbreken niet. En dan is er de vraag waarom een gezonde vrouw alles wil nalaten aan haar stervende bediende. Wil ze haar kinderen een lesje leren? Is ze ziek? En waarom heeft ze Poirot en Catchpool uitgenodigd?

Als lezer weet je dat er een moord gepleegd gaat worden, maar op wie, wanneer en hoe. Er zijn meerdere scenario’s mogelijk en er is al gezorgd voor mogelijke moordwapens. De zoon des huises zet dieren op, dus scherp draad, een stevige naald, een mes en arsenicum zijn al voorhanden. Maar misschien gaat de moordenaar wel heel anders te werk. Dit gissen en meedenken met het boek, het puzzelen waaneer er aanwijzingen komen is puur genieten en ik heb me daar tijdens het lezen kostelijk mee vermaakt. De mix van voorspelbaarheid en herkenning met een schijnbaar onoplosbare moord is onweerstaanbaar.

De personages worden duidelijk neergezet en kun je als types in een Poirot film zo voor je zien. Echt diepgang krijgen ze niet maar als puzzelstukjes in de moordzaak en het oplossen daarvan is dit voldoende. Iedereen, gasten en personeel, heeft zijn / haar rol en er spelen tussen hen allerlei geheime irritaties, geheimen, gevoelens die het onderzoek bemoeilijken. Deze onderhuidse spanning wordt goed neergezet en verhoogt de nieuwsgierigheid naar motieven en de mogelijke dader.
Ook tussen Poirot en Catchpool is wat spanning merkbaar maar daar wordt niet zoveel mee gedaan. Er wordt alleen kort verteld waar dit vandaan komt.

De als altijd “bescheiden” Poirot komt tot de conclusie dat hij niet uitgenodigd is voor de gezelligheid maar om zijn sublieme grijze cellen te gebruiken. Op geheel eigen wijze gaat hij op onderzoek uit en raakt met iedereen in gesprek. Hij gelooft immers in psychologie en menselijke kenmerken in tegenstelling tot één van de gasten die daar absoluut niet in gelooft. De discussie tussen deze twee zijn soms wat te langdradig maar toch wel leuk omdat fans van Poirot heel goed weten wat hij met psychologie kan bereiken. Ook op andere momenten kan het verhaal wel eens even te lang blijven hangen bij een voor het plot onbelangrijk onderwerp.

De rol van Poirot is subtiel. Hij had wat mij betreft wat meer in beeld mogen zijn en ook meer zijn verwaande kant laten zien. Zijn zelfvertrouwen is irritant maar wel erg leuk om over te lezen.
Het speuren en tot een oplossing komen past helemaal bij de sfeer van Poirot, hij begint patronen te zien terwijl de mensen om hem heen nog in het duister tasten. En natuurlijk laat hij hier niets over los. Het verhaal ontwikkelt zich, nieuwe motieven dienen zich aan, onthullingen veranderen alles en als lezer werd één van mijn vermoedens bevestigd.
Dan valt voor Poirot (maar nog niet voor de lezer) alles op z’n plek en roept hij traditiegetrouw iedereen bij elkaar. Hij neemt uitgebreid de tijd en maakt er een hele show van (hier herken je de verwaande Poirot wel) om stap voor stap de waarheid te onthullen. Puzzelstukjes vallen voor de personages en voor de lezer op hun plek en geven het gevoel dat het helemaal klopt op deze manier. De dader kan dan ook niet anders dan bekennen.

Dit boek heb ik met veel plezier gelezen en ik heb me prima vermaakt met puzzelen en theorieën verzinnen. Dat het hier en daar wat lange discussies waren en Poirot duidelijker naar voren had mogen komen doet niets af aan het leesplezier. Mocht er een nieuw boek komen dan wil ik dat weer lezen.

Boekgegevens

9789044350746

Titel :De nieuwe erfgenaam
Auteur :Sophie Hannah
Uitgever :Overamstel uitgevers
Verschenen :September 2016
ISBN :9789044350746
1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code

CommentLuv badge